ادبیات شعر پارسی

در محضر حافظ شیرازی /غزل دوم

حافظ شیرازی

حافظ شیرازی یا خواجه شمس‌الدین محمد حافظ شیرازی ملقب به لسان‌الغیب، ترجمان الاسرار، لسان العرفا و ناظم الاولیا، شاعر سدهٔ هشتم هجری ایران است.

غزل حافظ شیرازی

 

سمن بویان غبار غم چو بنشینند بنشانند

پری رویان قرار از دل چو بستیزند بستانند

به فتراک جفا دل‌ها چو بربندند بربندند

ز زلف عنبرین جان‌ها چو بگشایند بفشانند

به عمری یک نفس با ما چو بنشینند برخیزند

نهال شوق در خاطر چو برخیزند بنشانند

سرشک گوشه گیران را چو دریابند در یابند

رخ مهر از سحرخیزان نگردانند اگر دانند

ز چشمم لعل رمانی چو می‌خندند می‌بارند

ز رویم راز پنهانی چو می‌بینند می‌خوانند

دوای درد عاشق را کسی کو سهل پندارد

ز فکر آنان که در تدبیر درمانند در مانند

چو منصور از مراد آنان که بردارند بر دارند

بدین درگاه حافظ را چو می‌خوانند می‌رانند

در این حضرت چو مشتاقان نیاز آرند ناز آرند

که با این درد اگر دربند درمانند درمانند

 

مجله اینترنتی تحلیلک

نوشته های مرتبط

رزق و روزی از نگاه اوحدی مراغه ای و شیخ محمود شبستری

محمد زکی زاده

معرفی کتاب «نیم دانگ پیونگ یانگ» تازه ترین اثر رضا امیرخانی

نویسنده

زبان و هویت (۲)

امیرپاکنژاد

۱ دیدگاه

Avatar
شاهرخ ۲۰ مهر ۹۷ at ۱۱:۴۵ ق٫ظ

عالی بود

پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید