مجله اینترنتی تحلیلک

پنجشنبه/ 3 اسفند / 1402
Search
Close this search box.

لئوناردو داوینچی هنرمند برجسته دوره رنسانس

لئوناردو دی سر پیرو داوینچی متولد ۱۵ آوریل ۱۴۵۲ یک دانشمند، نقاش، مجسمه‌ساز، معمار،موسیقی‌دان، ریاضی‌دان، مهندس، مخترع، آناتومیست، زمین‌شناس، نقشه‌کش، گیاه‌شناس و نویسنده ایتالیایی در دوره رنسانس بود. وی در ۲ مهٔ ۱۵۱۹ (۶۷ سال) در آمبوزا، پادشاهی فرانسه درگذشت.

لئوناردو داوینچی (Leonardo da Vinci)

لئوناردو دی سر پیرو داوینچی متولد ۱۵ آوریل ۱۴۵۲ دانشمند، نقاش، مجسمه‌ساز، معمار، موسیقی‌دان، ریاضی‌دان، مهندس، مخترع، آناتومیست، زمین‌شناس، نقشه‌کش، گیاه‌شناس و نویسنده ایتالیایی در دوره رنسانس بود.

سال های اولیه: ۱۴۵۲ تا ۱۴۷۶

لئوناردو داوینچی (Leonardo da Vinci) یک نابغه واقعی بود که با حضور خود از ۱۵ آوریل ۱۴۵۲ تا ۲ می ۱۵۱۹ این جهان را تجلیل کرد. او در میان هنرمندان با نفوذ تاریخ است که میراث قابل توجهی نه تنها در زمینه هنر بلکه در علم برجای گذاشته است. همچنین با ورود به هر رشته تسلط خود را به رخ دیگران می کشد. داوینچی در دوران طلایی خلاقیت در میان هنرمندان معاصر مانند رافائل و میکل آنژ زندگی می کرد و نبوغ بی نظیر خود را تقریباً با هر آنچه که لمس می کرد، بروز می داد.

مانند آتن در عصر پریکلس، رنسانس ایتالیا قله ای در تاریخ بشر است. به نظر می رسد امروز هیچ اسمی بهتر از لئوناردو داوینچی نماد عصر رنسانس نیست. سالهای اولیه: ۱۴۵۲ تا ۱۴۷۶ لئوناردو داوینچی در دهکده ای از توسکان در حوالی وینچی به دنیا آمد. وی دوره کارآموزی نه ساله را در سن ۱۴ سالگی نزد آندره دل وروکیو، مجسمه ساز، نقاش و زرگری محبوب که شخصیت مهمی در دنیای هنر روز بود، آغاز کرد.

در استودیوی شلوغ فلورانس وروکیو، لئوناردو جوان کار و حرفه خود را در کنار دیگر شاگردانی همچون دومنیکو گیرلندایو، پیترو پروژینو و لورنزو دی کریدی با استادانی چون ساندرو بوتیچلی آغاز کرد. Verrocchio که کار خود را زیر نظر استاد دوناتلو آموخته بود، مجسمه سازی رسماً شناخته شده برای خانواده مدیچی، حاکمان ایتالیا در آن دوره بود.

داوینچی تحت مربیگری وروکیو از انجام کارهای مختلف در اطراف استودیو تا مخلوط کردن رنگ ها و آماده سازی سطوح کار کرده است. او سپس در مطالعه و کپی برداری از آثار استاد خود فارغ التحصیل شد. سرانجام، او توانست به همراه سایر کارآموزان در تولید آثار هنری استاد به وروکیو کمک کند.

لئوناردو داوینچی
لئوناردو داوینچی

20 8

داوینچی نه تنها مهارت خود را در طراحی، نقاشی و مجسمه سازی در دوره کارآموزی افزایش داد، بلکه از طریق دیگران که در استودیو و اطراف آن کار می کردند، دانش را در زمینه های مختلف مانند مکانیک، نجاری، متالورژی، معماری و شیمی کسب کرد.

در سال ۱۴۷۳، زمانی که بیش از نیمی از تحصیل خود را با وروکیو گذرانده بود، او نقاشی منظره را برای سانتا ماریا دلا نوه، با استفاده از قلم و جوهر از دره رود آرنو، به پایان رساند. این اولین اثری است که به وضوح به داوینچی منتسب شده است. نقاشی های لئوناردو داوینچی بخشی اساسی از میراث وی است. داوینچی به طرزی عجیب و زیاد طراحی می کرد و برای اختراعات برنامه ریزی می کرد، آناتومی انسان را کاوش می کرد، مناظر را ترسیم می کرد و طرح هایی را برای نقاشی هایی مانند “مریم مقدس” و تنها نقاشی دیواری اش، “شام آخر”، به نقش در می آورد.

32 1

بیشتر کارهای خلاقانه دیگر او در طول مدت حضورش در Verrocchio به استاد استودیو نسبت داده شد، گرچه این نقاشی ها تلاش مشترکی بود. طی سالها، مورخان شاهکارهای وروکیو مانند غسل تعمید مسیح و بشارت را از نزدیک مورد بررسی قرار داده اند تا بدانند داوینچی مسئول کدام شخصیت های خاص اوست.

در “غسل تعمید مسیح” که مربوط به سال ۱۴۷۵ است، کارشناسان حدس می زنند که یکی از فرشتگان کار خود داوینچی است، در حالی که در تابلوی “بشارت” که در همان مدت زمان تولید شده است، کارشناسان کار را بررسی و متوجه نقش هایی در بالهای فرشته و پس زمینه شدند.

در واقع، کارشناسان با اشعه ایکس “بشارت” را به طور قطعی بین ضربات قلم مو سنگین Verrocchio با رنگ بر پایه سرب از ضربه های سبک تر و مبتدی از داوینچی تشخیص دادند. اگرچه از سال ۱۴۷۲ عضو انجمن صنفی نقاشان فلورانس بود، اما این هنرمند تا سال ۱۴۷۶ به عنوان دستیار به تحصیل در نزد وروکیو ادامه داد.

سال های میانه: ۱۴۷۷-۱۴۹۹

داوینچی پس از ترک استودیوی Verrocchio برای راه اندازی استودیوی خود، شروع به پی ریزی میراث هنری خود کرد. او مانند همرزمان خود روی موضوعات مذهبی تمرکز می کرد، اما در هنگام ظهور کمیسیون ها، پرتره را نیز به عهده گرفت. در طی حدود پنج سال آینده، وی چندین تابلوی برجسته از جمله مدونا میخک، گینورا د بنسی، بنوئیس مدونا، ستایش مجوس و سنت جروم در بیابان را تولید کرد. دو قطعه اخیر ناتمام ماند.

لئوناردو داوینچی کمیسیونی را برای رنگ آمیزی “ستایش مغان” خود از بزرگان کلیسای فلورانس دریافت کرد که قصد داشتند از آن به عنوان یک قربانگاه استفاده کنند. این اثر هنری از نظر تاریخی به واسطه نوآوری هایی که داوینچی انجام داده و در بین کنوانسیون های هنری دهه ۱۴۸۰ بی نظیر بوده، قابل توجه است.

او کودک ویرجین و مسیح را در صحنه متمرکز کرد در حالی که هنرمندان قبلی آنها را در یک طرف قرار داده بودند. داوینچی با ایجاد تغییر در وضوح و رنگ با فاصله گرفتن اجسام به طور روزمره، روش های استاندارد دیدگاه را بهبود می بخشید. متأسفانه، او به دلیل پیشنهاد بهتر دوک میلان برای تبدیل شدن به هنرمند مقیم دربار، کمیسیون را کامل نکرد.

1 115

هنگامی که در میلان بود، این هنرمند علایق و دانش های مختلف خود را برای ایجاد صحنه های طراحی های نظامی برای دوک و همچنین نقاشی برای وی فراخواند. در اوایل دوره تصدی خود در دادگاه، داوینچی اولین نسخه خود از بانوی صخره ها را تولید کرد، یک محراب محوطه ای به طول شش فوت که “مدونا سنگها” نیز نامیده می شود.

در این نقاشی که مربوط به سال ۱۴۸۳ است، این هنرمند با ترکیب لبه های اشیا در نور نامشخص برای ایجاد نوعی جلوه دودی معروف به ظریف، این تکنیک را به وجود می آورد که این تکنیک را در کارهای بعدی خود گسترش می دهد.

شاید به دلیل تمایل او به تنظیم دقیق این روش بود که دیگر نقاشی برجای مانده از سالهای حضور در میلان، تابلو شام آخر، به این سرعت خراب شد. این هنرمند برای این صحنه از عیسی مسیح و حواریونش در پشت میز از رنگ روغن بر روی گچ استفاده کرد. زیرا ترکیب رنگ های نقاشی دیواری معمولی بر پایه آب دشوار بود، خصوصا برای ظرافتی که او در نقاشی اش می خواست.

تنها در طی چند دهه، بسیاری از تابلوها دور از دیوار و در محل خود در صومعه سانتا ماریا دل گرازی قرار گرفته بودند. تابلو “شام آخر” لئوناردو داوینچی که اکنون در موزه لوور است، تا حد زیادی بازتولید نقاشی دیواری شکست خورده است.

سال های بعد: ۱۵۰۰-۱۵۱۹

با حمله فرانسه به میلان، این هنرمند از طریق ونیز و مانتوا به خانه خود یعنی به فلورانس بازگشت. شهرت او قبل از او بود و دوستان قدیمی و هنرمندان آینده دار که شیفته نوآوری های او در هنر بودند، او را ستودند.

در طول آخرین دوره زندگی خود، داوینچی تعداد بیشتری از نقاشی های خود را به پایان رسانده بود. هنگامی که در سال ۱۵۰۰ در فلورانس اقامت گزید، این هنرمند در زمینه نقاشی خود، بانوی صخره ها، پیشرفت اولیه ای کرد که آن را ناتمام کنار گذاشت و تا ۱۰ سال دیگر کامل نکرد.

لئوناردو شروع به خلق معروف ترین و تکرار نشده ترین کار خود، مونالیزا، در دو سال بعد، هنگامی که کمیسیون نقاشی همسرش را از فرانچسکو دل جیوکاندو گرفت، کرد. تاریخ دقیق تکمیل “مونالیزا” هنوز مورد بررسی است، اما بسیاری از مورخان و کارشناسان اتفاق نظر دارند که داوینچی شاهکار خود را در سال ۱۵۰۳ آغاز کرد.

لئوناردو داوینچی همچنین کمیسیونی را برای نصب نقاشی دیواری در تالار ۵۰۰ در پالازو وکیو در فلورانس انجام داد. موضوع صحنه نبرد در آنغیاری بود و این نقاشی درهم آمیخته ای از اسب های عضلانی و جنگجویان بود. سرنوشت آن نیز ناتمام بود.

استاد معاصر میکل آنژ مأموریتی را برای نقاشی نبرد کاسکینا بر روی دیوار مقابل دریافت کرد، همچنین آن اثری ناتمام مانده است. از صحنه نبرد داوینچی چیزی باقی نمانده، به جز نسخه ای از هنرمند پیتر پل روبنس و طرح های اولیه خود لئوناردو. تقریباً در همین دوره، هنرمند نسخه دوم خود از نقاشی را با نام بانوی صخره ها خلق کرد که احتمالاً کمیسیونی برای نصب در کلیسای سان فرانچسکو مگیوره میلان بود. تفاوت اصلی بین دو نسخه شامل انتخاب رنگ، نور و جزئیات ترکیب است.

14                                11 9

لئوناردو در سال ۱۵۰۶ به میلان بازگشت تا کمیسیون رسمی مجسمه سوارکاری را بپذیرد. در طول این اقامت هفت ساله در شهر، این هنرمند مجموعه ای از نقاشی ها را با موضوعات مختلف از آناتومی انسان گرفته تا گیاه شناسی، به همراه طرح هایی از اختراعات تسلیحاتی و مطالعات پرندگان در حال پرواز تهیه می کند. مورد دوم منجر به نقاشی های اکتشافی او از ماشین پرواز انسان می شود.

تمام نقاشی های او در این مدت نشان دهنده علاقه داوینچی به چگونگی چیدمان همه چیز و نحوه کار آنها است. در هنگام عزیمت از میلان در سال ۱۵۱۳، لئوناردو مدتی را در رم گذراند. در اکتبر ۱۵۱۵، پادشاه فرانسه فرانسیس اول میلان را دوباره تصرف کرد. پادشاه عنوان معمار، هنرمند و مکانیک برتر را به وی اعطا کرده بود. در سال ۱۵۱۶، او وارد خدمات فرانسیس شد و سپس به آخرین محل زندگی خود در نزدیکی دادگاه فونتنبلو پادشاه فرانسه، فرانسیس اول سفر کرد.

بسیاری از مورخان بر این باورند که لئوناردو نقاشی نهایی خود، سنت جان باپتیست را در خانه روستایی خود در کلوکس فرانسه کشیده است. این شاهکار کمال او را از تکنیک sfumato به نمایش می گذارد. لئوناردو در ۲ می ۱۵۱۹ در آمبوزا در ۶۷ سالگی درگذشت. علت آن سکته مکرر بوده است.

فرانسیس اول دوست صمیمی او بود. ثبت شده است که پادشاه هنگام مرگ لئوناردو، سر او را در آغوش گرفته بود، اگرچه این داستان، مورد علاقه فرانسوی ها و در نقاشی های عاشقانه اینگرس به تصویر کشیده شده است، اما مشخص نیست که افسانه باشد یا واقعیت. وی در نمازخانه سنت هوبرت، آمبوئز فرانسه به خاک سپرده شد.

دو اثر زیر در وصف مرگ داوینچی کشیده شده است:

17 16

 

دیگر آثار مهم و برجسته لئوناردو داوینچی (Leonardo da Vinci)

13         18 10 6            7 5 19

امیدواریم از این مقاله لذت برده باشید و در مقاله های بعدی با هنرمندان معروف و مشهور دیگر در سبک های متفاوت و مختلف با شما همراه خواهیم بود.

مجله اینترنتی تحلیلک

1 1 رای
امتیازدهی به مقاله
اشتراک در
اطلاع از
0 نظرات
بازخورد (Feedback) های اینلاین
مشاهده همه دیدگاه ها
0
افکار شما را دوست داریم، لطفا نظر دهید.x