گرافیک هنر

معرفی سبک ها و جنبش های هنری معروف جهان (بخش دوم)

در مقاله قبل درباره چند سبک هنری و جنبش های هنری که دنیای هنر را شکل داده است، خواندیم. در این مقاله به ادامه معرفی سبک ها و جنبش ها می پردازیم.

 

آینده گری یا فوتوریسم (۱۹۰۹-۱۹۲۰)

(Futurism)

یک حرکت هنری و اجتماعی که از اوایل قرن ۲۰ در ایتالیا شکل گرفت. این برنامه بر سرعت، فناوری، جوانی و خشونت و اشیایی مانند ماشین، هواپیما و شهر صنعتی تأکید داشت. اگرچه این پدیده عمدتا ایتالیایی بود، اما در روسیه، انگلیس، بلژیک و جاهای دیگر حرکت های موازی وجود داشت. آینده پژوهان در هر محیط هنری از جمله نقاشی، مجسمه سازی، سرامیک، طراحی گرافیک، طراحی صنعتی، طراحی داخلی، طراحی شهری، تئاتر، فیلم، مد، منسوجات، ادبیات، موسیقی، معماری و حتی وعده های غذایی آینده گرایان تمرین می کردند.

 

نقاش مهمی که نمایانگر این سبک است، اومبرتو بوتچونی بود.

 

دادائیسم یا دادا (۱۹۱۶-۱۹۲۴)

(Dadaism)

یک جنبش هنری آوانگارد اروپایی در اوایل قرن ۲۰، با مراکز اولیه در زوریخ، سوئیس در کاباره ولتر (حدود ۱۹۱۶)؛ در نیویورک دادا حدود سال ۱۹۱۵ آغاز شد و پس از ۱۹۲۰ در پاریس رونق گرفت. جنبش دادا در واکنش به جنگ جهانی اول توسعه یافت، متشکل از هنرمندانی بود که منطق، خرد و زیبایی شناسی جامعه مدرن سرمایه داری را رد می کردند، در عوض در کارهای خود اعتراض پوچ، غیر منطقی و ضد بورژوایی را بیان می کردند. این جنبش شامل رسانه های تصویری، ادبی و صوتی بود، از جمله کلاژ، شعر و مجسمه سازی. هنرمندان دادائیست نارضایتی خود را از خشونت، جنگ و ملی گرایی ابراز داشتند و روابط سیاسی را حفظ کردند.

 

هنرمند معروف این سبک مارسل دوشان است.

 

نئوپلاستیسیسم یا نوشکل آفرینی (۱۹۱۷-۱۹۳۱)

(De Stijl)

به عنوان نئوپلاستیک (۱۹۱۷-۱۹۴۴) شناخته می شود. یک حرکت هنری هلندی در سال ۱۹۱۷ در لیدن تاسیس شد. د استایل متشکل از هنرمندان و معماران بود. به معنای محدودتر، اصطلاح د استایل برای اشاره به مجموعه ای از آثار از ۱۹۱۷ تا ۱۹۳۱ که در هلند تأسیس شده، استفاده می شود. طرفداران د استایل با کاهش ملزومات فرم و رنگ، از انتزاع و جهان شمول محض حمایت می کردند. آنها ترکیب تصویری را به صورت عمودی و افقی ساده کردند و فقط از رنگ های سیاه، سفید و اصلی استفاده کردند.

 

اصطلاح Neo-plasticism اصطلاحی است که توسط پیشگام هنر انتزاعی هلندی، پیت موندریان به وجود آمده است.

 

آرت دکو یا هنر تزیینی (۱۹۰۰-۱۹۴۵)

(Art Deco)

یک سبک از هنرهای تجسمی، معماری و طراحی که اولین بار در فرانسه درست قبل از جنگ جهانی اول ظاهر شد. بر طراحی ساختمان ها، مبلمان، جواهرات، مد، اتومبیل ها، سالن های سینما، قطارها، اقیانوس پیماها و هر چیزی تأثیر گذاشت. اشیایی مانند رادیو و جاروبرقی. این سبک های مدرنیستی را با ساخت خوب و مواد غنی ترکیب کرده است. آرت دکو در دوران اوج خود نشان دهنده تجمل، زرق و برق، سرزندگی و ایمان به پیشرفت اجتماعی و فناوری بود.

 

هنرمند معروف این سبک تامارا د لمپیکا در نقاشی است.

 

سورئالیسم (۱۹۲۴-۱۹۶۶)

(Surrealism)

سورئالیسم

یک جنبش فرهنگی که از اوایل دهه ۱۹۲۰ آغاز شد و بیشتر به خاطر آثار هنری و نوشتاری مشهور است. هنرمندان با دقت عکاسی صحنه های غیرمنتظره و غیرمنطقی را نقاشی می کردند، موجودات عجیب و غریب را از اشیا روزمره خلق می کردند و تکنیک های نقاشی را به وجود می آوردند که به ناخودآگاه اجازه بیان می دهد. هدف آن حل شرایط متناقض قبلی رویا و واقعیت به یک واقعیت مطلق، و یک فرا واقعیت بود. آثار سوررئالیستی عنصر غافلگیری، کنار هم قرار گرفتن غیر منتظره و عدم پیوستگی را دارند.

 

سورئالیسم سورئالیسم

این جنبش در عمل با انتشار مجلهٔ انقلاب فراواقع‌گرا توسط آندره برتون آغاز شد. سالوادور دالی، رنه ماگریت و لویی آراگون از جمله سوررئالیست‌های مشهور هستند.

 

اکسپرسیونیسم یا هیجان‌نمایی (۱۹۴۳-۱۹۶۵)

(Expressionism)

یک جنبش مدرنیستی، در ابتدا در شعر و نقاشی در آلمان و آغاز قرن ۲۰ آغاز شد. ویژگی معمول آن این است که جهان را صرفاً از منظر ذهنی ارائه دهد و آن را برای تأثیر عاطفی به منظور برانگیختن خلق و خو یا ایده، کاملاً تحریف می کند. هنرمندان اکسپرسیونیست سعی در بیان معنای تجربه احساسی داشتند تا واقعیت فیزیکی. اکسپرسیونیسم قبل از جنگ جهانی اول به عنوان یک سبک آوانگارد توسعه یافت.

 

هنرمندان این سبک ارنست بارلاخ، ادوارد مونش، واسیلی کاندینسکی، امیل نولده، فرانسیس بیکن، مکس بکمن و کته کل ویش هستند.

 

پاپ آرت یا هنر همگانی (۱۹۵۰-۱۹۷۰)

(Pop Art)

جنبش هنر پاپ (پاپ آرت) عمدتا یک پدیده فرهنگی انگلیسی و آمریکایی در اواخر دهه ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ بود و توسط منتقد هنری لارنس آلوئی با اشاره به شمایل نگاری پروازی از نقاشی و مجسمه سازی خود نامگذاری شد. آثار هنرمندان پاپ از جمله آمریکایی های روی لیختن اشتاین، اندی وارهول، کلز اولدنبورگ، تام وسلمن، جیمز روزنکوئیست و رابرت ایندیانا و انگلیسی ها دیوید هاکنی و پیتر بلیک، در میان دیگران، با به تصویر کشیدن همه و همه جنبه های محبوب شناخته می شدند. فرهنگی که تأثیر مهمی در زندگی معاصر داشته است.

 

 

نئو اکسپرسیونیسم یا نوهیجان‌نمایی (۱۹۷۰-۱۹۹۰)

(Neo-Expressionism)

سبکی از نقاشی و مجسمه سازی مدرنیست یا اواخر پست مدرن که در اواخر دهه ۱۹۷۰ ظهور کرد. این ویژگی با ویژگی های ذهنی شدید و دست زدن به مواد خشن مشخص می شود. این جنبش شامل آثار گوناگونی از نقاشان جوانی می‌شد که در واکنش به هنر انتزاعی دهه ۱۹۷۰، به هنر فیگوراتیو یعنی تصویر کردن بدن انسان و دیگر اشیا قابل تشخیص، روی آورده بودند.

 

از هنرمندان این سبک می توان بازلیتس، کی فر، کلمنته و شنابل را نام برد.

 

این مقاله مقدمه ای برای “سبک های هنری” است و شامل تمام سبک های هنری نیست که دنیای هنر را شکل داده است. علاوه بر این، این فقط لمس سطح است، مقدمه ای کوتاه برای اطلاعات اولیه در مورد هنرمندانی که دنیای هنر ما را شکل داده اند. برای یادگیری بیشتر و آشنایی با هنرمندان، منتظر مقاله های بعدی باشید.

 

بیشتر بخوانید

معرفی سبک ها و جنبش های هنری معروف جهان

 

نوشته های مرتبط

قطعه زبان آتش محمدرضا شجریان

مهدی مشهدی حسنی

تجزیه و تحلیل رنگ فیلم هتل بزرگ بوداپست (The Grand Budapest Hotel)

بهناز بختیاری

قطعه ربنا محمدرضا شجریان

مهدی مشهدی حسنی

دیدگاه خود را ثبت کنید