چهارشنبه/ 31 شهریور / 1400

چهل حدیث کتاب نفس المهموم

کتاب نفس المهموم یکی از معتبرترین کتاب ها در زمینه وقایع کربلا و زندگینامه امام حسین علیه السلام نوشته شیخ عباس قمی است. ترجمه این کتاب توسط علامه میرزا ابوالحسن شعرانی تحت عنوان دمع السجوم انجام شده است.

در فصل دوم باب اول این کتاب جلیل القدر چهل حدیث در ثواب گریستن بر مصیبت امام حسین علیه السلام، ثواب لعن قاتلان ایشان و اخباری که در مورد شهادت آن حضرت وارد شده است، بیان شده که این احادیث را خدمتتان تقدیم می داریم. امید که مورد قبول آستان حضرتشان افتد…

حديث چهارم

به سند متصل از شيخ ابى القاسم بن قولويه مسندا از مسمع كردين گفت: «حضرت ابى عبدالله به من فرمود: اى مسمع تو از مردم عراق هستى به زيارت قبر حسين عليه السّلام نمى‌روى؟ گفتم: نه، من مردى مشهورم از بصره و نزد ما كسانيند از هواداران اين خليفه و دشمنان ما در قبايل بسيارند از ناصبيان و غير آنان و من ايمن نيستم كه حال مرا به فرزندان سليمان بگويند و به اين جهت مرا آزار و ستم كنند. به من فرمود: آيا ياد مى‌كنى آنچه با او كردند؟ گفتم: بلى. فرمود: آيا جزع مى‌كنى؟ گفتم: اى واللّه چنان گريه گلوى مرا مى‌گيرد كه كسان من آثار آن را در من مشاهده مى‌كنند و از طعام باز مى‌ايستم و اين اندوه در روى من ظاهر مى‌شود.

حدیث چهارم چهل حدیث نفس المهموم

 

فرمود: خدا رحمت كند اشك چشم تو را البتّه تو از آنها هستى كه از اهل جزع بر ما شمرده مى‌شوند و آنها كه براى شادى ما شادان و در غم و اندوه ما اندوهگين هستند و هنگام ترس مى‌ترسند و در ايمنى ما ايمنند البته تو وقت مردن پدران مرا نزد خود حاضر بينى ملك الموت را وصيت مى‌كنند دربارۀ تو و تو را مژده مى‌دهند به چيزى كه چشم تو به آن روشن شود پيش از مرگ و ملك الموت بر تو دلسوزتر و مهربانتر باشد از مادر مهربان نسبت به فرزند.

آنگاه بگريست و من با او بگريستم و فرمود: سپاس خداى را كه برترى داد ما را بر ديگر آفريدگان به رحمت خود و ما اهل بيت را مخصوص داشت به رحمت.

اى مسمع به درستى كه آسمان و زمين گريه مى‌كنند از زمانى كه اميرالمؤمنين عليه السّلام كشته شد براى دلسوزى بر ما، و فرشتگانى كه بر ما گريستند بيشترند و از زمان كشته شدن ما اشك فرشتگان نايستاده است و هيچ كس بر ما و آنچه بر سر ما آمده و نگريد از روى دلسوزى مگر خداوند بر او رحمت كند پيش از آنكه اشك از چشم او بيرون آيد و هرگاه اشك هاى او بر گونه‌هايش روان شود اگر قطره‌اى از آن در جهنّم افتد حرارت آن را بنشاند چنانكه گرمى در دوزخ نماند.

و كسى كه دلش براى ما به درد آيد شادمان گردد روزى كه ما را ببيند هنگام مرگ چنان شادمانى كه پيوسته در دل او بماند تا كنار حوض بر ما وارد شود و حوض شادمان مى‌شود هرگاه دوست ما كنار آن آيد حتى آنكه از انواع خوراك به قدرى او را بچشاند كه ديگر نخواهد از كنار حوض دور شود، الحديث».

 

مجله اینترنتی تحلیلک

اسکرول به بالا