رزق و روزی از نگاه حافظ شیرازی

0
رزق و روزی در نگاه حافظ شیرازی
رزق و روزی در نگاه حافظ شیرازی

به نام خالق زیبایی ها

رزق و روزی در اشعار حافظ

در ادامه بررسی و نگاه به موضوع رزق و روزی در ادبیات فارسی در این مقال به سراغ حافظ شیرازی می رویم.

خواجه شمس الدین محمد بن محمد حافظ شیرازی متخلص به ( حافظ ) یکی از بزرگترین شاعران ایران و جهان است.

نخستین جامع دیوان حافظ، دوست و همدرس او محمد گلندام بوده است.

 

آنچه که در کتاب های مختلف به آن اشاره شده است، شیراز اگرچه در آن زمان وضع سیاسی آرامی نداشت اما یکی از مراکز بزرگ علمی و ادبی ایران و جهان اسلامی محسوب می گردید و این نعمت از تدبیر اتابکان سلغری فارس فراهم آمده بود.

در بیان اختصاص های شعری حافظ توجه خاص او به صنعت های مختلف لفظی و معنوی در بیت های خود به نحوی هست که کم تر بیتی از شعرهای او را می توان خالی از نقش و نگار صنایع یافت.

حافظ در علوم شرعی و علوم ادبی نزد بزرگان آموزش دیده بود و حافظ قرآن بود.

در نزد قوام الدین به حفظ قرآن با توجه به قرائت های چهارده گانه ممارست می کرد و در اشعار خود به این اشتغال اشاره کرده است. برخی از تذکره نویسان تخلص حافظ را برای شمس الدین محمد نتیجه همین اشتغال می دانند.

حافظ از جمله شاعرانی است که در ایام حیات خود شهرت یافت.

دیوان کلیات حافظ مرکب از غزل های خواجه، چند قصیده و مثنوی های کوتاه با عنوان آهوی وحشی و ساقی نامه و چند قطعه و رباعی است.

 

بخوانید!   پرسه در کوچه باغ شعرمعاصر همراه با سیمین بهبهانی

در قطعات حافظ آمده است :

 

تو نیک و بد خود هم از خود بپرس

چرا بایدت دیگری محتسب

ومن یتق الله یجعل له

و یرزقه من حیث لا یحتسب

 

 

بیت دوم اشاره به آیه ۲ و ۳ سوره طلاق دارد.

( و هر کس تقوای الهی پیشه کند، خداوند راه نجاتی برای او فراهم می‌کند، و او را از جایی که گمان ندارد روزی می‌دهد. )

 

در غزلی میفرماید :

بر در شاهم گدایی نکته ای در کار کرد

گفت بر هر خوان که بنشستم خدا رزاق بود

 

در غزلی با مطلع ( ساقیا برخیز و در ده جام را    خاک بر سر کن غم ایام را ) در بیت پایانی می فرماید :

 

صبر کن حافظ به سختی روز و شب

عاقبت روزی بیابی کام را

 

مجله اقتصادی تحلیلک

ارسال یک پاسخ

لطفا دیدگاه خود را وارد کنید!
لطفا نام خود را در اینجا وارد کنید