حکایت وقتی به جهل جوانی بانگ بر مادرم زدم

وقتی به جهل جوانی بانگ بر مادر زدم، دل آزرده به کُنجی نشست و گریان همی‌گفت: مگر خُردی فراموش کردی که درشتی می کنی؟

چه خوش گفت زالی به فرزند خویش
چو دیدش پلنگ افکن و پیلتن

گر از عهد خُردیت یاد آمدی
که بیچاره بودی در آغوش من

نکردی در این روز بر من جفا
که تو شیر مردی و من پیرزن

بیشتر بخوانید:

• حکایت هر آن که گردش گیتی به کین او برخاست
• حکایت جوانی خردمند از فنون فضایل حظی وافر داشت
• حکایت ناخوش آوازی به بانگ بلند قرآن همی خواند

مجله اینترنتی تحلیلک