مجله اینترنتی تحلیلک

یکشنبه/ 30 اردیبهشت / 1403
Search
Close this search box.
آرش سیاوش کسرایی

پرسه در کوچه باغ شعر معاصر همراه با سیاوش کسرایی؛ آرش کمانگیر(قسمت اول)

برف می بارد؛ / برف می بارد به روی خار و خاراسنگ / کوه ها خاموش،دره ها دلتنگ؛ / راه ها چشم انتظار کاروانی با صدای زنگ

آرش کمانگیر – قسمت اول

برف می بارد؛

برف می بارد به روی خار و خاراسنگ.

کوه ها خاموش،

دره ها دلتنگ؛

راه ها چشم انتظار کاروانی با صدای زنگ…

بر نمی شد گر ز بام کلبه های دودی،

یا که سوسوی چراغی گر پیامی مان نمی آورد،

رد پاها گر نمی افتاد روی جاده ها لغزان،

ما چه می کردیم در کولاک دل آشفته دمسرد؟

آنک، آنک کلبه ای روشن،

روی تپه، روبروی من…

در گشودندم.

مهربانی ها نمودندم

زود دانستم، که دور از داستان خشم برف و سوز

در کنار شعله آتش،

قصه می گوید برای بچه های خود عمو نوروز:

گفته بودم زندگی زیباست.

گفته و ناگفته، ای بس نکته ها کاینجاست.

آسمان باز؛

آفتاب زر؛

باغ های گل؛

دشت های بی در و پیکر؛

سر برون آوردن گل از درون برف؛

تاب نرم رقص ماهی در بلور آب؛

بوی عطر خاک باران خورده در کهسار؛

خواب گندمزارها در چشمه مهتاب

آمدن، رفتن، دویدن

عشق ورزیدن

غم انسان نشستن

پا به پای شادمانی های مردم پای کوبیدن

کار کردن، کار کردن

آرمیدن

چشم انداز بیابان های خشک و تشنه را دیدن

جرعه هایی از سبوی تازه آب پاک نوشیدن

گوسفندان را سحرگاهان به سوی کوه راندن

همنفس با بلبلان کوهی آواره خواندن

در تله افتاده آهو بچگان را شیر دادن

نیمروز خستگی را در پناه دره ماندن

گاه گاهی

زیر سقف این سفالین بام های مه گرفته

قصه های در هم غم را ز نم نم های باران ها شنیدن

بی تکان گهواره رنگین کمان را

در کنار بام دیدن

یا شب برفی

پیش آتش ها نشستن

دل به رویاهای دامنگیر و گرم شعله بستن

آری، آری، زندگی زیباست

زندگی آتشگهی دیرنده پابرجاست

گر بیفروزیش، رقص شعله اش در هر کران پیداست

ورنه، خاموش است و خاموشی گناه ماست

پیرمرد، آرام و با لبخند

کنده ای در کوره افسرده جان افکند

چشم هایش در سیاهی های کومه جست و جو می کرد؛

زیر لب آهسته با خود گفت و گو می کرد:

“زندگی را شعله باید بر فروزنده

شعله ها را هیمه سوزنده

جنگلی هستی تو، ای انسان!

جنگل، ای روییده آزاده

بی دریغ افکنده روی کوهها دامن

آشیان ها بر سر انگشتان تو جاوید

چشمه ها درسایبان های تو جوشنده

آفتاب و باد و باران بر سرت افشان

جان تو خدمتگر آتش …

سر بلند و سبز باش، ای جنگل انسان”

زندگانی شعله می خواهد، صدا سر داد عمو نوروز

شعله ها را هیمه باید روشنی افروز

کودکانم، داستان ما ز آرش بود

او به جان خدمتگزار باغ آتش بود

روزگاری بود؛

روزگار تلخ و تاری بود

بخت ما چون روی بدخواهان ما تیره

دشمنان بر جان ما چیره

شهر سیلی خورده هذیان داشت

زندگی سرد و سیه چون سنگ

روز بدنامی

روزگار ننگ

غیرت اندر بندهای بندگی پیچان

عشق در بیماری دلمردگی بیجان

فصل ها فصل زمستان شد

صحنه گلگشت ها گم شد، نشستن در شبستان شد

در شبستان های خاموشی

می تراویر از گل اندیشه ها عطر فراموشی

ترس بود و بال های مرگ

کس نمی جنبید، چون بر شاخه برگ از برگ

سنگر آزادگان خاموش

خیمه گاه دشمنان پرجوش

مرزهای مُلک

همچو سرحدات دامنگستر اندیشه، بی سامان

برج های شهر

همچو باروهای دل، بشکسته و ویران

دشمنان بگذشته از سر حد و از بارو …

هیچ سینه کینه ای در بر نمی اندوخت

هیچ دل مهری نمی ورزید

هیچ کس دستی به سوی کس نمی آورد

هیچ کس در روی دیگر کس نمی خندید

باغ های آرزو بی برگ

آسمان اشک ها پربار

گرمرو آزادگان در بند

روسپی نامردمان در کار

انجمن ها کرد دشمن

رایزن ها گرد هم آورد دشمن

تا به تدبیری که در ناپاک دل دارند

هم به دست ما شکست ما بر اندیشند

نازک اندیشانشان، بی شرم –

که مباداشان دگر روز بهی در چشم-

یافتند آخر فسونی را که می جستند

چشم ها با وحشتی در چشمخانه هر طرف را

جست و جو می کرد

وین خبر را هر دهانی زیرگوشی بازگو می کرد:

آخرین فرمان، آخرین تحقیر…

مرز را پرواز تیری می دهد سامان

گر به نزدیکی فرود آید

خانه هامان تنگ

آرزومان کور

ور بپرّد دور

تاکجا؟… تا چند؟

آه!… کو بازوی پولادین و کو سرپنجه ایمان؟

پیرمرد، اندوهگین، دستی به دیگر دست می سایید

از میان دره های دور، گرگی خسته می نالید

برف روی برف می بارید

باد بالش را به پشت شیشه می مالید

صبح می آمد- پیرمرد آرام کرد آغاز، –

پیش روی لشکر دشمن سپاه دوست؛ دشت نه، دریایی از سرباز

آسمان الماس اخترهای خود را داده بود از دست

بی نفس می شد سیاهی در دهان صبح

باد پر می ریخت روی دشت باز دامن البرز

لشکر ایرانیان در اضطرابی سخت درد آور

دودو و سه سه به پچ پچ گرد یکدیگر

کودکان بر بام

دختران بنشسته بر روزن

مادران غمگین کنار در

کم کمک در اوج آمد پچ پچ خفته

خلق، چون بحری بر آشفته

به جوش آمد

خروشان شد

به موج افتاد

برش بگرفت و مردی چون صدف

از سینه بیرون داد:

منم آرش،

چنین آغاز کرد آن مرد با دشمن

منم آرش، سپاهی مردی آزاده

به تنها تیر ترکش آزمون تلختان را

اینک آماده

 

 

* ادامه در مطلب بعدی…

 

 

مجله اینترنتی تحلیلک

0 0 رای ها
امتیازدهی به مقاله
اشتراک در
اطلاع از
0 نظرات
بازخورد (Feedback) های اینلاین
مشاهده همه دیدگاه ها
0
افکار شما را دوست داریم، لطفا نظر دهید.x